Go to Top
  • Μια αγαπημένη παρέα μουσικών καταπολεμά τη μοναχικότητα του πιανίστα, δημιουργεί μια ορχήστρα πιάνων και επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει μέσα σε ένα νέο πλαίσιο τον παραδοσιακό πιανιστικό ήχο.

    Το μοναδικό πιανιστικό σχήμα Piandaemonium ιδρύθηκε το 1998 με πρωτοβουλία της Δόμνας Ευνουχίδου και αρχικά αποτελούνταν από την ίδια και έντεκα πρώην μαθητές της.

    Στη σχεδόν 20ετή του δράση, το Piandaemonium έχει παρουσιάσει σε πρώτες εκτελέσεις έργα Ελλήνων συνθετών γραμμένα ειδικά για το σχήμα, διασκευές σπουδαίων συμφωνικών έργων, αλλά και αυθεντικά έργα σε ποικίλους πιανιστικούς συνδυασμούς, ενώ έχει εμφανιστεί με επιτυχία στο ΑΠΘ, στο Θέατρο Παλλάς στην Αθήνα, στο ΜΜΘ, στο μικρό Θέατρο της Επιδαύρου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και αλλού.

    Το Piandaemonium επαναδραστηριοποιήθηκε πριν από τέσσερα χρόνια με προτροπή του Χαράλαμπου Αγγελόπουλου και στη φετινή του σύνθεση συμμετέχουν αλφαβητικά οι Χαράλαμπος Αγγελόπουλος, Ευτυχία Βενιωτά, Εύη Γιαμοπούλου, Δόμνα Ευνουχίδου, Νίκος Ζαφρανάς, Χρήστος Λενούτσος, Ειρήνη Μαύρου, Μαρία Μυλαράκη, Στέφανος Νάσος, Χρήστος Νούλης, Διονύσης Παντής, Αντώνης Σελεμίδης, Θοδωρής Τζοβανάκης, Κώστας Χάρδας.

    Έργα Gershwin, Bizet - Wilberg, Ανισέγκου, Παπαγεωργίου, Αναδολή, κ.ά.

    Piandaemonium
    Piandaemonium
    Piandaemonium
  • G. Gershwin Ένας Αμερικάνος στο Παρίσι
    Σε διαμόρφωση - μεταγραφή του Θ. Κοτεπάνου για 12 πιανίστες - 6 πιάνα
    Α. Ανισέγκος Styx για 12 πιανίστες - 6 πιάνα
    Ν. Αναδολής Old Jazz memories (a little suite) για 12 πιανίστες - 6 πιάνα
    διάλειμμα
    G. Bizet - Μ.Wilberg Φαντασία σε θέματα της όπερας Carmen για 4 πιανίστες - 2 πιάνα
    Χ. Παπαγεωργίου The Musical Suite για 12 πιανίστες - 6 πιάνα

    • Ζαμπέτας όπως Σοστακόβιτς
    • Ballade - love song
    • Χιώτη Μάμπο

     
    Συμμετέχει η Μικτή Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας υπό τη διεύθυνση του Δ. Καρβούνη

  • G. Gershwin     Ένας Αμερικάνος στο Παρίσι

    Το μπαλέτο-ραψωδία ‘ Ένας Αμερικάνος στο Παρίσι’ (1928) είναι από τα σημαντικότερα και δημοφιλέστερα έργα του αμερικάνου συνθέτη George Gershwin (1898-1937), μαζί με τη ‘Rhapsody in Blue’ (1924) και την όπερα ‘Porgy and Bess’ (1935). Η ελεύθερα δομημένη αυτή σύνθεση περικλείει τις αναζητήσεις ύφους του συνθέτη, αλλά και τις προσωπικές του προσλαμβάνουσες, μιας και είχε επισκεφθεί το Παρίσι, αναζητώντας μεταξύ άλλων την καθοδήγηση από τα ινδάλματά του Maurice Ravel και Nadia Boulanger. Με μια φρέσκια αντιακαδημαϊκή αλλά συγχρόνως λόγια γραφή κατάφερε να εκφράσει την ατμόσφαιρα του Παρισιού, ποτισμένη με μια δόση νοσταλγίας για την πατρίδα του. Η ελαφρά συνεπτυγμένη φόρμα της μεταγραφής για το Piandæmonium περιλαμβάνει όλα τα σημαντικά θέματα, με μια γεωμετρική απόδοση των συμφωνικών ήχων και μια άκρως εορταστική διάθεση.

    Σχόλιο: Θόδωρος Κοτεπάνος

     

    Α. Ανισέγκος     Styx (2002)

    Με τη μουσική αυτή, επιθυμώ να επικοινωνήσω με την πρωτόγονη φύση που κουβαλάμε μέσα μας, με τη φωνή που πάψαμε να ακούμε, αυτήν που δε μιλάει τη γλώσσα που μάθαμε να καταλαβαίνουμε. Η ανθρώπινη γνώση, η θρησκεία, η επιστήμη, η τέχνη, μοιάζουν με πολυσύνθετα κατασκευάσματα από άμμο. Όσο η δομή τους - που ονομάζουμε πολιτισμό - συνεχίζει να υφίσταται και να εξελίσσεται, χάνεται από τα μάτια μας ολοένα και περισσότερο η άμμος, η πρωταρχική ουσία. Μόλις οι πλάσεις αυτές ξεπλυθούν από τη θάλασσα, απομένει - όπως και πριν - μόνο η άμμος. Η άμμος είναι η ανθρώπινη φύση, που είναι μέρος του πλανήτη, του σύμπαντος και από την οποία απομακρυνόμαστε, όσο μας απασχολούν οι δυνατότητές της και μόνο. Το έργο είναι αφιερωμένο στους Ι. Ξενάκη, Ν. Καζαντζάκη, καθώς και στους ‘πρωτόγονους του πολιτισμού’, που αρνήθηκαν να καταγράψουν τη γλώσσα και την ιστορία τους και που προτίμησαν να ζήσουν - όσο βέβαια τους το επέτρεψε ο πολιτισμένος άνθρωπος - σε αρμονία με τη φύση, όπως οι Ινουίτες.

     

    N. Αναδολής     Old Jazz memories (a little suite, 2017)

    Το έργο αποτελείται από 3 ενωμένα μέρη, κάθε μέρος χτίζεται γύρω από ένα παλιό τζαζ τραγούδι. Στο 1ο μέρος ακούγεται το θέμα του ‘Summertime’ (G. Gershwin) αφού προηγηθεί μια εισαγωγή με έντονο αφρικάνικο ρυθμικό στοιχείο και πολλά ηχοχρώματα αρμονικών από τις χορδές των πιάνων. Το 2ο μέρος αρχίζει με την λυρική μελωδία από το ‘Corcovado’ (A. C. Jobim), πλαισιωμένη από μια διακριτική αρμονική συνοδεία σε ρυθμό μπόσα νόβα, ενώ ακολουθεί γραμμένος αυτοσχεδιασμός πάνω στην αρμονία του τραγουδιού. Τέλος, το 3ο μέρος ξεκινάει με το ‘Sing sing sing’ (B. Goodman) και χαρακτηρίζεται από γρήγορο τέμπο, με έντονη την αίσθηση του swing και πολλά ρυθμικά στοιχεία από παλιές Big Bands των δεκαετιών 30 και 40. Το φινάλε του έργου θα έχει 3 σύντομες εκλάμψεις από σημαντικά σημεία των τραγουδιών που ήδη ακούστηκαν. Το όλο έργο χαρακτηρίζεται από την χορευτική διάθεση που προσδίδει ρυθμικά, την στερεοφωνία των 6 πιάνων καθώς και την ενορχήστρωση μοντέρνας αρμονίας σε παλαιότερες μελωδίες για το συγκεκριμένο σύνολο.

     

    G. Bizet - M. Wilberg     Φαντασία σε θέματα της Carmen

    Σύνθεση του Georges Bizet (1838-1875) σε διασκευή του Mack Wilberg (1955-). Το έργο αυτό παραμένει δημοφιλές ήδη από την παρουσίασή του, το 1990, από το American Piano Quartet στο Εθνικό Συνέδριο Παιδαγωγικής του Πιάνου των ΗΠΑ. Η Φαντασία αυτή πλάθει ένα μωσαϊκό ήχου καθώς ακούγονται γνωστά πασάζ και μελωδίες από τη δημοφιλέστατη Κάρμεν, σκιαγραφώντας τη δραματική ιστορία της θυελλώδους ηρωίδας. Σ’ αυτή τη λαμπερή διασκευή δε θα μπορούσε να λείπει η Habanera, γνωστή για τον χαριτωμένο παρεστιγμένο ρυθμό της και τις παιχνιδιάρικες χρωματικές μελωδίες. Ο Wilberg περνά τα μουσικά θέματα μέσα από ένα φίλτρο μοντερνιστικών διαδικασιών και αρμονιών παράγοντας τη δική του συνταγή για μια Φαντασία που εναλλάσσει ήσυχες αναμνήσεις με εκπληκτικές πυροτεχνικές επιδείξεις. Πρόκειται για εννιά λεπτά γεμάτα χιούμορ, αναζωογόνηση, πολυτονικότητα και αντιθέσεις.

    Σχόλιο: Νίκος Ζαφρανάς

     

    Χ. Παπαγεωργίου     The Musical Suite (2017)

    Το μικρό αυτό έργο είναι μια ακολουθία αυτοτελών μικρών αποσπασμάτων, που ανήκουν σε ένα δικό μου μιούζικαλ. Γράφτηκε στη μορφή που παρουσιάζεται σήμερα με αφορμή ειδικά την συγκεκριμένη συναυλία. Άντλησα εξ αρχής τις ιδέες από το μιούζικαλ, θέλοντας το ύφος του να είναι κυρίως χορευτικό, χιουμοριστικό, εν γένει παιγνιώδες και ελαφρύ, διότι το προόρισα κυρίως ως ένα έργο εύπεπτο και διασκεδαστικό τόσο για το κοινό όσο και για τους πιανίστες, κάτι για το οποίο προϊδεάζουν και οι τίτλοι των μερών. Τα κομμάτια ευελπιστώ να έχουν αναγνωρίσιμα στοιχεία και από μη ειδικούς ακροατές. Η επεξεργασία για 6 πιάνα - 12 πιανίστες έδωσε το έναυσμα, για να αποτολμηθούν και κάποιες εκ νέου επεμβάσεις πάνω στις πιο απλές αρχικές μουσικές ιδέες.

     

  • dol

    Η Μικτή χορωδία του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας, ιδρύθηκε το 1995, με πρωτοβουλία του μαέστρου Γιάννη Τσανακά και επίλεκτων χορωδών της Λάρισας. Το φθινόπωρο του 2002, μετά το θάνατο του μαέστρου Γιάννη Τσανακά, η διεύθυνσή της με ομόφωνη απόφαση του Δ.Σ. του ΔΩΛ, ανετέθη στο σημερινό της μαέστρο Δημήτρη Καρβούνη. Με την ακατάπαυστη παρουσία και δραστηριότητά της η χορωδία εξελίχτηκε σε ένα από τα πλέον αντιπροσωπευτικά μουσικά σύνολα του ΔΩΛ και της Λάρισας. Εμφανίστηκε πολλές φορές στη Λάρισα και άλλες πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού (Γαλλία, Ιταλία, Πολωνία). Παρουσίασε μεγάλο αριθμό σημαντικών έργων χορωδιακής μουσικής σε μορφή a cappella, ή σε συνεργασία με τη Συμφωνική Ορχήστρα του ΔΩΛ, τη ΣΟΝΔΛ και άλλα ορχηστρικά σύνολα (Ορχήστρα Νέων του Μουσικού Σχολείου του Rybnik της Πολωνίας, Μουσικό Σύνολο «Ενωδεία» κ.α.). Ενδεικτικά αναφέρονται τα έργα: “Gloria” & “Magnificat” του Antonio Vivaldi, “Carmina Burana” του Carl Orff, “Requiem” του W. A. Mozart, “Χορωδιακή Φαντασία” του L. V. Beethoven, “Άξιον εστί”, “Πνευματικό Εμβατήριο” και “Μάουτχαουζεν” του Μίκη Θεοδωράκη, “Όρνιθες” του Μάνου Χατζιδάκι, “Ακάθιστος Ύμνος” του Χρήστου Λεοντή, “Ευτυχισμένος Πρίγκιπας” & “Εγωιστής Γίγαντας” του Άλκη Μπαλτά, κ.α.

    Το 2003 βραβεύτηκε στο Χορωδιακό Φεστιβάλ Ναυπάκτου «Μίκης Θεοδωράκης», ενώ το 2004 και το 2009 συμμετείχε στο Διεθνές Φεστιβάλ Θρησκευτικής Μουσικής «Η Θεία Αποκάλυψη της Μουσικής» στην Πάτμο. Το Ανδρικό τμήμα της χορωδίας, συμμετείχε το 2003, στην παράσταση «Κηποθέατρο» του Νίκου Κυπουργού, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, που ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε σε CD και το 2004, στην παρουσίαση της ίδιας παράστασης στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Τον Σεπτέμβριο του 2009 έδωσε συναυλία στην Ελασσόνα, προς τιμή του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. κ. Βαρθολομαίου. Έδωσε συναυλίες στις αδελφοποιημένες πόλεις Rybnik της Πολωνίας (2005) και Λάρνακα της Κύπρου (2010), συνεργαζόμενη με τοπικούς πολιτιστικούς φορείς. Τον Ιούνιο του 2013 συμμετείχε στο Διεθνές Φεστιβάλ Ορθόδοξης Θρησκευτικής Μουσικής στο Pomorie (Αγχίαλο) της Βουλγαρίας, αποσπώντας κολακευτικές κριτικές απ’ τους οργανωτές και το κοινό. Το 2014 συνεργάστηκε με το μουσικό σύνολο “Piandemonium” (έξι πιάνα, δώδεκα πιανίστες) παρουσιάζοντας τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι. Το Φεβρουάριο του 2017 συμμετείχε στις παραστάσεις «Όλη η Ελλάδα για το Μίκη» που παρουσιάστηκαν στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και τον Ιούνιο στην ίδια παράσταση στο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο. Το 2014 & 2015 διοργάνωσε σεμινάρια χορωδιακής μουσικής και Δ/νσης χορωδίας με τον επιφανή διευθυντή χορωδιών Αντώνη Κοντογεωργίου.

    Το 2007 ηχογράφησε και κυκλοφόρησε το CD «Έλα να πάμε τσάρκα» το οποίο περιλαμβάνει ρεμπέτικες καντάδες, διασκευασμένες απ’ το μαέστρο της Δημήτρη Καρβούνη για χορωδία και οργανικό σύνολο.

    Συνεργάζεται με πολλούς φορείς της κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής της πόλης (Ιερά Μητρόπολη, Δήμος Λαρισαίων, Θεσσαλικό Θέατρο, επιστημονικούς & πολιτιστικούς συλλόγους κ.α.).


Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

megaro_mousikis

 Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, 25ης Μαρτίου και Παραλία, Θεσσαλονίκη

 2310 895800